Modern tiyatro tarihinin en etkileyici yapımlarından biri olan War Horse, yıllar sonra yeniden Londra’daki National Theatre sahnesine döndü. Michael Morpurgo’nun aynı adlı romanından uyarlanan eser, Birinci Dünya Savaşı sırasında cepheye gönderilen Joey adlı bir atın gözünden savaşın yıkıcılığını anlatırken, sahne tasarımı ve görsel diliyle de izleyiciyi güçlü bir anlatının içine çekiyor.
İlk kez 2007 yılında National Theatre’da sahnelenmesinin ardından West End’de uzun yıllar kapalı gişe oynadı. Bu kez Temmuz 2026 sonuna kadar National Theatre’da seyirciyle buluşuyor.
Yapımın başarısının arkasındaki en önemli isimlerden biri sahne ve kostüm tasarımcısı Rae Smith. 2011 yılında Tony Ödülü kazanan Smith, oyunun yıllar içinde sürekli gelişen bir yapıya sahip olduğunu belirtiyor. Ancak War Horse’un en dikkat çekici unsuru yalnızca hikâyesi değil; sahnede adeta yaşayan bir karaktere dönüşen Joey kuklası.
Güney Afrika merkezli Handspring Puppet Company tarafından tasarlanan ve üç kuklacı tarafından hareket ettirilen gerçek boyutlu at kuklası oyunun merkezinde yer alıyor. Smith, bu etkileyici karakterin ön plana çıkabilmesi için sahne tasarımını bilinçli olarak sade tuttuğunu ifade ediyor. Ona göre sahne, bir dekor olmaktan çok hikâyenin nefes aldığı bir atmosfer yaratmalı. Geniş ve yalın sahne düzeni, seyircinin dikkatini sürekli değişen dekorlara değil, karakterlere ve hikâyeye yönlendiriyor. Böylece Joey’nin yolculuğu, izleyicinin duygusal hafızasında daha güçlü bir yer ediniyor.
Yapımın en yenilikçi unsurlarından biri ise gölge kuklaları ve animasyonların birlikte kullanılması. Başlangıçta yalnızca arka plandaki hikâyeleri anlatmak için düşünülen gölge figürler, zamanla savaşın fiziksel ve psikolojik etkilerini yansıtan güçlü bir anlatım aracına dönüşmüş. Özellikle tank sahnelerinde kullanılan animasyonlar, gölge oyunuyla birleşerek savaş alanının tehditkâr atmosferini büyütüyor. Smith’in tasarladığı tank figürü, animatörlerin müdahalesiyle neredeyse canlı bir varlık gibi hareket ediyor. Ufuk çizgisinin ardından gelen tank konvoyları, atların üzerine doğru ilerlerken seyircide yaklaşan felaket hissini derinleştiriyor. Gölge, çizim ve animasyonun iç içe geçtiği bu sahneler, savaşın yalnızca fiziksel değil, duygusal boyutunu da görünür kılıyor.